Το μπάρκο

               

                                   

   Πράγματα μικρά που ζήσαμε κάποτε και ταυτιστήκαμε:
ένας ανυποχώρητος βράχος, μόνος στην απρόσκοπτη απειλή της θάλασσας,

η εξέγερση μιας λευκής αδελφότητας γλάρων σ’ ένα κατάφορτο θύελλες μπουρίνι που ζυγώνει, και κάτι όνειρα-δελφίνια που χάνονται ξεμακραίνοντας στις ίσιες γραμμές των οριζόντων, που πάλι δεν είναι και τόσο ίσιες αλλά πώς αλλιώς θα ‘σβηνε ο ουρανός στην αγκαλιά της θάλασσας αν όχι με τον πιο σίγουρο τρόπο.

   Μα όποιος σταθεί, αποφασισμένα, στη γέφυρα του μικρού, παιδικού καραβιού, έχει κιόλας περάσει τα υδάτινα σύνορα του άλλου κόσμου, του αληθινού. Όμως πάντα, κάτι συμπτώσεις, διαβολικές ή πάλι αξιοθρήνητα βολικές, μας κάνουν να χάνουμε το δρόμο που βγάζει στο λιμάνι, κι όταν εν τέλει τον βρίσκουμε είναι πια πολύ αργά, ή που είναι πολύ νωρίς για τέτοια ταξίδια, γιατί κι η ετοιμασία είναι η απόφαση ν’ αδειάσεις τις βαλίτσες·

έτσι άδειος, τελείως άδειος να φύγεις.

Αλλά και στους αποχαιρετισμούς ή στις απρόσμενες συναντήσεις γιατί τάχα σου χαμογελούν, σφίγγοντάς σου το χέρι, αν όχι για να δείξουν τη χαρά τους που έγινες κι εσύ σαν κι αυτούς ή πάλι για να κρύψουν το φθόνο τους που εσύ τα κατάφερες τελικά και μπάρκαρες.