Το προξενιό της Εύας

    Παρακαλείσθε μην ενοχοποιείτε τα μήλα (εξού και κάποια κατακόκκινα -από ερυθριούσα ευθιξία), ή τα καημένα τα φίδια για την όποια αθέλητη προπατορική ανυπακοή έστω κι αν έχει μόνιμο αντίκτυπο σε βάθος αιώνων· ήταν απλά μια άτυχη στιγμή, παράκουσε  νομίζοντας η εντολή πως ήταν:

«Μη φάτε απ’ αυτά τα φύλλα!».

   Η Εύα απ’ την άλλη μεριά ήταν κυριολεκτικά εκεί στην άλλη μεριά του κήπου. Ουδέν οίδε περί μηλέας· πίστεψε μόνο στα υφέρποντα λόγια ενός μικρού, αθώου κι ευγενέστατου όφι:

«Σσσ… θα σσε προσσσέξει μη σσστεναχωριέσσσαι, να τον πλησσιάσσεις μόλιςςς σσσταματήσσει να κυνηγάει αυτέςς τιςς ηλίθιεςςς πεταλούδεςςς και κλείνοντάςςς του το μάτι να του πείςςς: Δοκίμασσσε λίγο απ’ αυτή τη μυρωδάτη, σσσφιχτή και πολλά υποσσχόμενη σσσάρκα του θα σσου αρέσσσει… δεν είναι κακό…».

Μην έχετε λοιπόν αναδρομικές τύψεις για επίπλαστα πρωτόπλαστες  αντιλήψεις περί αμαρτίας· άλλωστε ο δρόμος για τη σωτηρία είναι αυστηρά ιδιωτικός, φιδίσιος και περνά κάτω από λογιών-λογιών μηλιέςςς!