Παράλληλες ζωές                   

   «Δε με γνωρίζεις;», τη ρώτησα κι αυτή στάθηκε για λίγο πριν με προσπεράσει με το βλέμμα διαβατικό, λες και δεν υπήρχα.

Κάθε που βραδιάζει συναντιόμαστε, καμιά φορά στην πόρτα βιαστικά, άλλοτε πάλι στο διάδρομο καθώς αναμεράω να περάσουν πρώτα οι σκέψεις της. Κι όταν ξαπλώνω στην άκρη του κρεβατιού, γυρνώ και την κοιτώ : «Μα αφού είμαστε τόσα χρόνια παντρεμένοι;», κι εκείνη να με κοιτάζει με μάτια υγρά, βολεύοντας κάπως την κορνίζα μου μ’ έναν αναστεναγμό·

      σαν από χρόνια πεθαμένος…