Γίνονται και θάματα;
                                           
   Κρατώντας κάποτε ένα φανάρι ξενυχτούσαμε μια ετοιμόγεννη ελπίδα. Τώρα πια μεσάνυχτα ξενυχτάμε μια ετοιμοθάνατη συνείδηση· και καλά ν’ αγρυπνήσουμε κλαίγοντας -που ξέρεις γίνονται και θάματα-
      αν όμως μας πάρει ο ύπνος;